Δέκα διάτρητες κάρτες (πέντε χρησιμοποιημένες και πέντε αχρησιμοποίητες).
Οι διάτρητες κάρτες (punch cards) ήταν από τα πρώτα μέσα εισόδου και αποθήκευσης δεδομένων στους παλιούς υπολογιστές, κυρίως από τις αρχές του 20ού αιώνα έως και τη δεκαετία του 1970–1980.
Τι ήταν οι διάτρητες κάρτες;
Ήταν χαρτονένιες κάρτες, συνήθως διαστάσεων περίπου 7,5 × 18,7 εκατοστά, στις οποίες τρύπες σε συγκεκριμένες θέσεις αντιπροσώπευαν δεδομένα ή εντολές. Η παρουσία ή απουσία μίας τρύπας στη συγκεκριμένη θέση σε κάθε στήλη αντιστοιχούσε σε γράμματα, αριθμούς ή εντολές προγραμματισμού.
Πού χρησιμοποιούνταν;
• Σε πρώιμους υπολογιστές όπως: IBM 1401, IBM 360, UNIVAC, Honeywell, κ.ά.
• Σε λογιστικά και διοικητικά συστήματα (π.χ. φορολογία, απογραφές, τράπεζες).
• Σε προγραμματισμό: Οι πρώτοι προγραμματιστές έγραφαν κώδικα σε διάτρητες κάρτες, τις οποίες τροφοδοτούσαν σε μηχανήματα που τις "διάβαζαν".
Πώς λειτουργούσαν;
1. Ο χρήστης πληκτρολογούσε τις εντολές σε ένα μηχάνημα διάτρησης (keypunch).
2. Η κάρτα αποκτούσε τρύπες ανάλογα με το περιεχόμενο.
3. Οι κάρτες φορτώνονταν σε αναγνώστες καρτών (card readers), που διάβαζαν τις τρύπες και μετέτρεπαν τα δεδομένα σε ψηφιακή μορφή.
4. Τα δεδομένα αποστέλλονταν στο κεντρικό υπολογιστικό σύστημα.
Οι πιο κοινές κάρτες είχαν 80 στήλες (columns), καθεμία από τις οποίες μπορούσε να αποθηκεύσει έναν χαρακτήρα.